thinky

Ονειρο καλοκαιρινού μεσημεριού..

2010-06-21T18:40:00.001+03:00

Χτές βράδυ δεν κοιμηθήκαν καθόλου τα παιδιά.
Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών
και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ'το προσκεφάλι τους
ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα
και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών
χωρίς να βλέπουν στα νερα την σκιά τους
κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά
της ερημιάς και της γαλήνης.

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά ,πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι
κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά ,τα πόδια τους χρυσά,
κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.

Μα ευτυχώς οι μεγάλοι που ξέρουνε πολλά ,δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους
στις άδειες τσέπες
μην τα μαλώσει η μάνα τους
που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι...

Σικελιανός Άγγελος

2010-03-23T19:05:00.000+03:00

Γιατί βαθιά μου δόξασα .....

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...

σκέψεις..

2010-01-18T13:33:00.001+03:00

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λόγια.
Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις.
Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεχε τις συνήθειες σου, γίνονται χαρακτήρας.
Πρόσεχε το χαρακτήρα σου, γιατί γίνεται η μοίρα σου... ΦΡΑΝΚ ΑΟΥΤΛΩ

2009-12-28T23:15:00.001+03:00

I don't think of all the misery but of the beauty that still remains. ~Anne Frank

Oh, my friend, it's not what they take away from you that counts - it's what you do with what you have left. ~Hubert Humphrey

όταν ο Θεός έπλασε τη μάνα

2009-12-03T10:01:00.000+03:00

Την Έκτη Ημέρα με αρκετές υπερωρίες, κι ενώ ο Θεός είχε καταπιαστεί με τη δημιουργία της μάνας, εμφανίστηκε μπροστά Του ο Άγγελος και Του είπε: "Σαν πολύ το πιλατεύεις ετούτο το μοντέλο."

Και ο Κύριος απάντησε, "Έχεις διαβάσει τις τεχνικές της προδιαγραφές; Πρέπει οπωσδήποτε να πλένεται άφοβα αλλά να μην είναι πλαστική. Να έχει 180 κινητά τεμάχια...όλα με δυνατότητα αντικατάστασης. Να λειτουργεί με σκέτο καφέ και περισσεύματα. Να φοράει μια ποδιά που θα εξαφανίζεται μόλις εκείνη στέκεται όρθια. Να διαθέτει φιλί ικανό να γιατρέψει ο,τιδήποτε - από σπασμένο πόδι μέχρι ερωτική απογοήτευση. Και χέρια...έξι ζευγάρια."

Ο Άγγελος κούνησε αργά το κεφάλι μουρμουρίζοντας, "Έξι ζευγάρια...αδύνατον."

"Δεν είναι τα χέρια που με δυσκολεύουν", αποκρίθηκε ο Κύριος. "Είναι τα τρια ζευγάρια μάτια που πρέπει να διαθέτουν οι μητέρες."

Ο Κύριος έγνεψε προς το κεφάλι της μάνας. "Ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν ρωτάει, "Παιδιά, τι κάνετε εκεί μέσα;" ενώ ήδη γνωρίζει. Ένα ακόμη εδώ στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όλα όσα δε θα 'πρεπε αλλά που οφείλει να γνωρίζει. Και φυσικά ένα ζευγάρι εδώ μπροστά που μπορεί να κοιτά ένα παιδί όποτε κάνει καμιά ανοησία και να του λέει "Καταλαβαίνω και Σ' αγαπώ", χωρίς καν ν' αρθρώσει λέξη.

"Κύριε", είπε ο Άγγελος αγγίζοντας τρυφερά το μανίκι Του, "έλα να ξεκουραστείς. Αύριο πάλι..."

"Δε γίνεται", αποκρίθηκε ο Κύριος, "έχω φτάσει πάρα πολύ κοντά στο ν' αποτελειώσω κάτι που προσεγγίζει τόσο πολύ Εμένα! Έχω ήδη πλάσει εκείνη που γιατρεύεται από μόνη της όποτε αρρωσταίνει... που μπορεί να ταΐσει μια εξαμελή οικογένεια με μισό κιλό κιμά... και που ξέρει πώς να πείσει ένα εννιάχρονο να μπει στο μπάνιο."

Ο Άγγελος περιεργάστηκε αργά κι από όλες τις πλευρές το μοντέλο της μάνας. "Είναι πολύ μαλακή", αναστέναξε.

"Αλλά όμως ανθεκτική!" απάντησε ο Θεός μ' ενθουσιασμό. "Ούτε που φαντάζεσαι τι μπορεί να κάνει ή ν' αντέξει αυτή η μάνα!"

"Μπορεί να σκέπτεται;"

"Όχι απλά να σκέπτεται, μπορεί να πείθει και να διαπραγματεύεται", αποκρίθηκε ο Δημιουργός.

Τέλος, ο Άγγελος έσκυψε και χάιδεψε το μάγουλό της με το δάχτυλο. "Μα από εδώ στάζει!" αποφάνθηκε. "Σ' το είπα...κατέβαλες πάρα πολλή προσπάθεια για τούτο το μοντέλο."

"Δε στάζει", απάντησε ο Κύριος, "δάκρυ είναι."

"Και σε τι χρησιμεύει;"

"Το δάκρυ είναι ο τρόπος που έχει για να εκφράζει τη χαρά της, τη λύπη της, την απογοήτευση, τον πόνο, τη μοναξιά, τη θλίψη και την περηφάνια της."

Ο Άγγελος εντυπωσιάστηκε. "Κύριε, Είσαι Μεγαλοφυΐα! Έχεις σκεφτεί τα πάντα γι' αυτήν. Ακόμη και το δάκρυ δημιούργησες!" Ο Κύριος κοίταξε τον Άγγελο και του αποκρίθηκε χαμογελώντας, "Φίλε μου, φοβάμαι πως πάλι έχεις άδικο. Εγώ έπλασα τη γυναίκα, η ίδια όμως έπλασε το δάκρυ."

Στη νύχτα που έρχεται

2009-12-02T19:17:00.000+03:00

Στη νύχτα που έρχεται
Ξεκινάμε ανάλαφροι, καθώς η γύρη
που ταξιδεύει στον άνεμο.
Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα
ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά
γινόμαστε δέντρα που διψούν για ουρανό
κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ' τη γη.
Μας βρίσκουν τ' ατέλειωτα καλοκαίρια
τα μεγάλα κύματα. Οι άνεμοι, τα νερά
παίρνουν τα φύλλα μας. Αργότερα
πλακώνουν οι βαριές συννεφιές
μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες.
Μα πάντα αντιστεκόμαστε, ορθωνόμαστε
πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα.
Ωσότου φτάνει ένας άνεμος παράξενος
-κανείς δεν ξέρει πότε κι από που ξεκινά-
μας ρίχνει κάτω μ' όλες μας τις ρίζες στον αέρα.
Για λίγο ακόμα, μες στη φυλλωσιά μας
κάθεται κρυμμένο - να πει μια τρίλια του
στη νύχτα που έρχεται - ένα πουλί.

Πρωινό άστρο....

2009-12-02T16:00:00.001+03:00

Πρωϊνὸ ἄστρο
Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

Κοριτσάκι μου

2009-12-02T15:58:00.003+03:00

Κοριτσάκι μου,
μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ
σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου.

Δὲν πειράζει.

Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο
νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο.

Γιατὶ δὲν εἶναι κοριτσάκι
νὰ μάθεις μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει,
εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ
δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις
Νὰ τὸ θυμᾶσαι κοριτσάκι.

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν τὸν ὕπνο σου.

Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου.

Θέλω νὰ σοῦ φέρω
ἕνα σταυρουλάκι αὐγινὸ φῶς
δυὸ ἀχτίνες σταυρωτὲς ἀπὸ τοὺς στίχους μου
νὰ σοῦ ξορκίζουν τὸ κακὸ
νὰ σοῦ φωτᾶνε μὴ σκοντάψεις.

Το πρόβλημα στα ΑΕΙ είναι οι καθηγητές

2009-02-17T19:09:00.001+03:00

Το πρόβλημα στα ΑΕΙ είναι οι καθηγητές
Παρασκευάς Παρασκευόπουλος | Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009

Το υψίστης σημασίας λειτούργημα που ονομάζουμε Παιδεία μπορούμε να το περιγράψουμε, πολύ συνοπτικά, με την εξίσωση Ελληνική Παιδεία ίσον Βατοπαιδεία, όπου με τον όρο «Βατοπαιδεία» εννοούμε ότι η Παιδεία μας είναι ένα ανάλογο σκάνδαλο με εκείνο του Βατοπαιδίου και ότι για τα χάλια της Παιδείας μας υπεύθυνοι είναι (όπως και στο Βατοπαίδι), κατά κύριο λόγο, οι λειτουργοί της, δηλαδή οι καθηγητές της.

Ειδικά για τα ΑΕΙ, το κακό που γίνεται από τους ίδιους τους καθηγητές είναι πολύ μεγάλο, είναι τεράστιο. Μάλιστα δε, για να το περιγράψουμε σε όλο του το μεγαλείο, χρειάζονται βιβλία ολόκληρα. Ας σταθούμε στα πλέον σημαντικά σημεία:

1 Σε κάθε γωνιά της Γης ισχύει ότι το Πανεπιστήμιο ίσον οι καθηγητές του. Στη χώρα μας περίπου το 75% των καθηγητών είναι κάτω του μετρίου, γεγονός που κατατάσσει τα Πανεπιστήμιά μας απελπιστικά κάτω του μετρίου.

2 Η πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ έχουν τα καθηγητικά τους καθήκοντα ως πάρεργο. Η κύρια απασχόλησή τους είναι οι εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες, οι κλίκες, οι συντεχνίες, οι συναλλαγές, η διαπλοκή και η διαφθορά. Σε κάθε άξιο καθηγητή αντιστοιχούν τρεις ανάξιοι, διότι οι παρέες των καθηγητών προωθούν τους δικούς τους, ανεξαρτήτως προσόντων (είμαστε ΑΕΙ του βολέματος και της κλίκας).

3 Οι υποψήφιοι Πρόεδροι, Κοσμήτορες και Πρυτάνεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δίνουν «γη και ύδωρ» στις κλίκες των συναδέλφων τους και στις κομματικές παρατάξεις των φοιτητών για να εκλεγούν.

4 Η ασυδοσία κυριαρχεί στα ΑΕΙ, η παρανομία σπάνια τιμωρείται, ενώ το υπουργείο Παιδείας παίζει έναν εξαιρετικά υποτονικό ρόλο. Τα κόμματα δεν μπόρεσαν ακόμα(!) να συμφωνήσουν για κοινή στρατηγική στην Παιδεία. Ολα αυτά έχουν καταρρακώσει τα ΑΕΙ μας.

5 Αν ένας καθηγητής αρχίσει να μάχεται τα κακώς κείμενα και να αγωνίζεται για το καλό της Σχολής του, τεχνηέντως απομονώνεται και εξουδετερώνεται. Κάποιοι αξιόλογοι και γενναίοι καθηγητές που το κάνουν, υφίστανται αφάνταστους διωγμούς, όπως ταπείνωση, συκοφαντία, επαγγελματική και ηθική απαξίωση, πειθαρχικές διώξεις και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

6 Η Παιδεία μας, για να ανακάμψει, δεν χρειάζεται μόνο νόμους και χρήματα· κυρίως χρειάζεται καθηγητές. Βέβαια, μια μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση από την Πολιτεία και ένας νέος νόμοπλαίσιο, που να ικανοποιεί πολλά αιτήματα, όπως π.χ. την αξιολόγηση των ΑΕΙ, την κατάργηση των καταλήψεων, τη μείωση, ακόμα και τον μηδενισμό των φοιτητών στις εκλογές των Πρυτανικών Αρχών, θα βοηθήσει τα πράγματα, αλλά δεν(!) θα λύσει το πρόβλημα, για τους ίδιους λόγους που δεν λύθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και δεν λύθηκε (είχαμε μόνο αποτυχίες και καμία επιτυχία), διότι για κάθε χρόνο που περνούσε, αντί να βελτιωθεί, χειροτέρευε εκείνο το στοιχείο που αποτελεί το εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) για την αναβάθμιση κάθε πανεπιστημίου όπου Γης, που είναι η αναβάθμιση των καθηγητών του.

7 Επομένως, το υπαριθμόν ένα πρόβλημα των ΑΕΙ μας είναι οι καθηγητές. Αρα, η πολυπόθητη αναβάθμιση των ΑΕΙ μπορεί να γίνει μόνο(!) με την αναβάθμιση των καθηγητών. Αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό και δεν γίνει πράξη, τότε κάθε νέα προσπάθεια για μια καλύτερη Παιδεία θα πέσει στο κενό, όπως έπεσαν στο κενό όλες οι προηγούμενες προσπάθειες από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Γι΄ αυτό πρέπει, επιτέλους, να κάνουμε κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση για να διορθώσουμε τα πράγματα. Και αυτό που οπωσδήποτε πρέπει να κάνουμε είναι να βρούμε έναν ή περισσότερους αποτελεσματικούς τρόπους που θα «αναγκάσουν» τους καθηγητές να αναβαθμιστούν. Ενας τέτοιος αποτελεσματικός τρόπος είναι να ασκήσουμε «πίεση» στους καθηγητές κάνοντας αυστηρό κοινωνικό έλεγχο στο εκπαιδευτικό, επιστημονικό και διοικητικό τους έργο, ιδιαίτερα μέσα από τα ΜΜΕ (κάτι που έχει παραμεληθεί, προπαντός από την τηλεόραση). Αλλος δρόμος για την αναβάθμιση της Παιδείας μας, από το να αναβαθμίσουμε πρώτα και πάνω απ΄ όλα τους ίδιους τους καθηγητές της, δυστυχώς δεν υπάρχει. Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Ο κ. Παρασκευάς Παρασκευόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ.

Καθηγητές Πανεπιστημίου....λέμε τώρα!!!

2008-12-17T11:39:00.002+03:00

Αθάνατο Ελληνικό Πανεπιστήμιο!!!

Πέιτε μου οτι είχατε τις καλύτερες των εντυπώσεων απο τους καθηγητές σας! Πείτε μου, οτι ήταν οι πιο προσιτοί και χαμηλών τόνων άνθρωποι! Πείτε μου για την μετριφροσύνη και την ταπεινότητα τους!
Γιατί αν μου πείτε κάτι τέτοιο, μαλλον δε άλλη χωρα ζείτε!

Στην Ελλάδα ο καθηγητής Πανεπιστημιου ειναι αυθεντία, είναι υπερόπτης, ματαιόδοξος, δεν έχει χρόνο για τους φοιτητές, μιλάει στον ενικό λές και γνωριζόμαστε απο εχθές, δεν δέχεται καμία αμφισβήτηση, ουτε κανεναν διάλογο, γιατί μόνο αυτός έχει δίκιο.
Και αυτή είναι η εμπειρία μου απο το μεταπτυχιακό μου, που με τους καθηγητές υποτίθεται έχεις άλλη σχέση. Δεν εισαι 18 χρονων να μην ξέρεις τί θες ή να σπουδάζεις για πλάκα.
Στο επίπεδο του μεταπτυχιακού είσαι πλέον ερευνητής και προσπαθείς να προάγεις την έρευνα.
Σε όλο ομως αυτό τον αγώνα θες τη βοηθεια και τη στήριξη των "δασκάλων" των πανεπιστημιακών με τις χιλιάδες δημοσιεύσεις και παρουσιασεις σε συνέδρια που έχουν τη γνώση να σε καθοδηγήσουν..
και μόνο αυτό δεν κάνουν!!

Η συνήθης εικονα στην Ελλάδα..

1. Να τρέχεις απο πίσω τους για να τους μιλήσεις και όλο να μην έχουν χρόνο.
2. Να τους στέλνεις email και να μην σου απαντάνε ποτέ, ή πάρα πολύ αργότερα και εσύ να περιμένεις, να περιμένεις.
3. Να πρέπει να τους παίρνεις με το μαλακό γιατί αν τους τσαντίσεις θα σε τυρρανούν μια ζωή!
4.Να τους μιλάς στον πληθυντικό και φυσικά αυτοί όχι γιατί είπαμε είναι "αυθεντίες"
5.Να κηνυγάνε μόνο τα συνέδρια και τις δημοσιεύσεις για να κάνουν πιο μεγάλο το βιογραφικό τους παρόλο που οι περισσότερες εργασίες ειναι σε low impact factor περιοδικά και κυρίως της Ελλάδας.
6. Που παίρνεις το μεταπτυχιακό με χίλια ζόρια και τρξίματα και οφείλεις να πείς και ευχαριστώ απο πάνω για τη "στηριξη", "κατανόηση", "βοηθεια" που σου πρόσφεραν..

αχ...Ελληνικό Πανεπιστήμιο....

Και το μόνο όμορφο που αξιέπαινο που εχω να θυμάμαι και θα σας το πω, ειναι το 2003 στη Γλασκώβη της Σκωτίας, στο Πανεπιστήμιο του Strathclyde, γνωρισα εναν απο τους σημαντικοτερους καθηγητές στο τμήμα του Bio-engineering, με πλούσιο βιογραφικό και ένας απο τους βασικούς κρίτες στα καλύτερα και υψηλού impact factor περιοδικων στον κόσμο.
Ο άνθρωπος αυτός, μόλις με είδε, σηκώθηκε απο την καρέκλα του και μου είπε.

"Γεια σας, τί κανετε;;" "καλώς ήλθατε"

Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος δάσκαλος πώς να μην σε κάνει καλύτερο άνθρωπο με την ταπεινότητα που τον διακρίνει;;

τα σχόλια δικά σας......

Ετοιμασίες γάμου- μια νέα αρχή.

2008-02-10T00:26:00.000+03:00

Χάθηκα απο το μπλογκάκι μου και μου ελειψε πολύ!! θέλω σιγά σιγά να επανέλθω και να γράφω τα νέα μου. Ξεκινησαμε τις ετοιμασίες του γάμου και το τρέξιμο ειναι απίστευτο! σε συνδυασμό με αρκετά διαβάσματα, εργασία και αλλες πολλές υποχρεώσεις ο χρόνος ειναι περιορισμένος! Αυτή η περίοδος ειναι η καλύτερη της ζωής μου. Ολα πάνε καλά και νιωθω οτι ζώ σε ένα ονειρο. Με πολλά ασχημα και θλιβερά γεγονότα στη ζωή μου τα τελευταια 3 χρόνια είναι δυσκολο να πιστεψω οτι άλλαξε ο τρόχος! Φοβαμαι πολύ για το μέλλον και πολλές φορές κανω ασχημες σκέψεις. Χαιρομαι όμως που έχω τόσους καλούς φίλους και ιντερνετικά και προσωπικά που με εμψυχώνουν και μου δίνουν δύναμη!
Ετσι προσεύχομαι να έρθει εκείνη η στιγμή το καλοκαιρι και να πάνε όλα καλα!!
Προς το παρόν κλεισαμε εκκλησια και ξενοδοχείο και 1η Μαρτιου ειναι η προβα νυφικού! να δούμε!!
Και στα δικά σας!!

El Greco, πώς σας φάνηκε??

2007-11-14T16:13:00.000+03:00

Από την ενετοκρατούμενη Κρήτη του 1566 μ.Χ., στη Βενετία κι από κει στο Τολέδο, όπου και θα καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους όλων των εποχών. Η ζωή και η σύγκρουση με την ...πυρομανή καθολική εκκλησία του Κρήτα Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (Nick Ashdon), γνωστότερου ως El Greco, ζωντανεύει μέσα από την πλέον φιλόδοξη ελληνική (εν μέρει) παραγωγή που επιχειρήθηκε ποτέ. Ένα δίχως άλλο μεγαλόπνοο σχέδιο που εκπονούσε ο Γιάννης Σμαραγδής για χρόνια, 'τρέχει' σε σενάριο του ιδίου με πάτημα στη μυθιστορηματικής αφήγησης βιογραφία του El Greco δια χειρός Δημήτρη Σιατόπουλου. Στοίχημα, το οποίο αποσκοπεί ασφαλώς σε μία εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου κι ο οποίος 'σπεύδει' υπεριφάνως να προσεταιριστεί. Εδώ όμως θα ταίριαζε γάντι μία παράφραση του 'πρόσεχε τι εύχεσαι', κάτι σαν 'πρόσεχε τι αγκαλιάζεις'.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί στους παραγωγούς και συντελεστές του «El Greco» την αναγνώριση μίας προσπάθειας, με πρώτο το σκηνοθέτη, καθώς και το μεράκι με το οποίο αγκάλιασαν τη φιλόδοξη αυτή κινηματογραφική συμπαραγωγή ελληνικού ενδιαφέροντος. Υπάρχουν άλλωστε θετικά συστατικά στο όλο project. Τα κοστούμια και η απεικόνιση της εποχής είναι προσεγμένα, δίνοντας την πρώτη λαβή για ένα ταξίδι στο χρόνο. Μία πορεία που προσπαθεί να εμπερικλείσει ένα προσωπικό δράμα, σαφέστατα γενναιόδωρο προς το ζωγράφο, αλλά και μία συνολική απόδοση της μάχης φωτός-σκοταδιού, κοινώς του επιστημονικού και καλλιτεχνικού αναγεννησιακού κόσμου απέναντι στο σκοταδισμό και φονική λύσσα της εκκλησίας. Ένα ακόμα προσόν που θα συγκινήσει το κοινό είναι αυτή η διάχυτη πολυπολιτισμικότητα που διαπνέει το «El Greco», γεγονός ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα.

Πέραν αυτών όμως το σκοτάδι επικρατεί κατά κράτος και φυσικά δεν αναφέρομαι στην έκβαση της ιστορίας που διηγείται ο Σμαραγδής. Κατά πρώτον, το σενάριο της ταινίας είναι ρηχό, έντονα ηθικοπλαστικό, υπονομεύοντας σχεδόν κάθε πιθανή υποκριτική επίδοση αξιώσεων, αν εξαιρέσουμε τον ιεροεξεταστή Nino de Guevara (Juan Diego Botto) που εκμεταλλεύεται επαρκώς την υποδόρια ομοφυλοφιλική φύση του χαρακτήρα του στην κόντρα με τον El Greco. Αυτό το κεκαλυμμένο γνώρισμα που αποδίδεται στον ιεροεξεταστή λειτουργεί ως μία ενδιαφέρουσα υπόθεση για την υπονοούμενη αφανή ερωτική φύση της εκκλησίας που η άρνηση της προσφέρει ανθρώπους στην πυρά.

Όμως κι αυτές καθαυτές οι ερμηνείες κυμαίνονται από τραγικές (βλέπε Δήμητρα Ματσούκα που εκτίθεται από τα αμάζευτα χαμόγελα και τα δύστυχα εκφερόμενα αγγλικά) ως ελαφρώς συμπαθητικές (Nick Ashdon). Πέραν αυτού, πρέπει να είναι εντελώς αφασικός ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεται η εκφερόμενη γλώσσα σε κάθε σκηνή, μιας και λαμβάνουν χώρα περιστατικά όπως οι 'Έλληνες' El Greco και Νικολός (Λάκης Λαζόπουλος) να μιλούν ελληνικά σε κρητικό έδαφος και αγγλικά όταν τοποθετούνται αλλού. Μία λύση θα ήταν να χρησιμοποιηθεί μία και μόνο γλώσσα.

Αλλά ακόμα και το κλείσιμο της ταινίας συνεχίζει να βρίσκεται χαμένο στην ελαφρότητα των σεναριακών λύσεων, όπως επιβεβαιώνει η έκβαση της δίκης του Greco όταν εκείνη καθορίζεται από τον πύρινο λόγο του που προκαλεί ένα όραμα συνείδησης στον ιεροεξεταστή Guevara. Ενδεικτικό της γενικότερης απουσίας ταυτότητας του «El Greco» είναι η παράδοξα καλογυαλισμένη και φανταχτερή φωτογραφία που προσπαθεί να ακυρώσει την οπτική αναπαράσταση της εποχής. Θυμίζω πως μιλάμε για μία ταινία εποχής κι όχι για τον «Alfie». Εν κατακλείδι, αν δε σταθούμε απλά στην προσπάθεια και την συναισθηματική οικειοποίηση της ταινίας λόγω καταγωγής της, βλέπουμε πως το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει ακόμα κι αυτό το προβληματικό «Goya's Ghosts» να δείχνει ταινία αξιώσεων.

Υ.Γ.1. Το ελληνικό σινεμά καταστρέφεται χάρη στα 'φιλικά χάδια' και την έλλειψη ουσιαστικών απαιτήσεων. Παραδείγματα, η συνεπέστατη απουσία σεναρίων της προκοπής και η όλο και συχνότερη οικειοποίηση του δόγματος πως τα λεφτά κάνουν τις μεγάλες ταινίες. Αυτά που κοροϊδεύουμε στις 'αμερικανιές' δυστυχώς τα λουζόμαστε.

Υ.Γ.2. Για τη συμμετοχή του αείμνηστου Σωτήρη Μουστάκα αρκεί το εξής: κάποτε ο ίδιος ο John Kassavetes, εκτιμώντας το ταλέντο του από την εμφάνισή του στο 'Ζορμπά', απέστειλε αεροπορικά εισιτήρια στο ζεύγος Μουστάκα ώστε να μεταναστεύσει στην Αμερική. Δεν πήγε ποτέ...

λινκ
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=4978

House episode featuring surgery on a preborn baby

2007-11-09T00:42:00.001+03:00

Πόσο ταραχτηκε ακομη και ο χειρουργός απο αυτό που έγινε..φάνηκε στο βλέμμα του..εγώ να δείτε τί έπαθα μόλις το ειδα..:((((

μπορειτε να δείτε και τα σχόλια εδώ

http://www.jillstanek.com/archives/2007/04/house_iii.html#comments

Απώλεια εγκυμοσύνης, πώς θα έπρεπε ναναι η συμπεριφορά μας..

2007-11-09T00:12:00.000+03:00

Όταν μπηκαμε στο νοσοκομείο για τη διακοπή κύησης δεν ειχα καμια ενημερωση από κανέναν..υπήρχε ένας φόβος για το τί θα συμβεί.. Τωρα, 2.5 χρόνια μετά σκέπτομαι οτι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω. Τότε, στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να βρώ βοηθεια, βρηκα τα sites που έχω βάλει εδώ στο blog μου. Έτσι μιλησα με κόσμο απο την άλλη άκρη της γής για να βρώ κάποια βοήθεια για τη διαδικασία που θα ακολουθούσε. Βοήθεια ουσιαστική που δεν προκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζώ. Ενα μεγάλο κομμάτι λοιπόν είναι η διαδικασία αυτή καθαυτή. η απώλεια, είτε είναι διακοπή, είτε είναι αποβολή σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Εγώ ήμουν 5 μηνών και έγινε πρόκληση τοκετού με ωδινες, επισκληρίδιο χωρίς όμως την ευτυχή κατάληξη που όλοι μας κάποτε ονειρευτήκαμε..
Ένα 2ο τεράστιο θέμα λοιπόν είναι το ΜΕΤΑ.. αχ αυτό το μετά, πόσο με πόνεσε στη χώρα αυτή.. ένα ανάλγητο κράτος που δεν υπάρχουν καν ατυποι κανόνες συμπεριφοράς για τέτοιες περιπτώσεις.. Πώς πρέπει να σου μιλήσουν, τί πρέπει να πούν, τί γινεται μετά με το μωρό που φεύγει...άραγε υπάρχουν νόμοι που να καθοδηγούν τον κόσμο? Υπαρχουν διαδικασίες για το μετά?? Στον Καναδά όταν πεθαίνει ενα μωράκι, είτε τελειόμηνο είτε όχι, υπάρχουν φιλανθρωπικές ομάδες τα λεγόμενα charities groups που φτιαχνουν στους γονείς ένα καλαθάκι με καρτες και ευχές απο το προσωπικό του νοσοκομείου, πλεκτά αντικείμενα για το μωρό που έφυγε, μια πραξη για τα Ελληνικά δεδομένα "υπερβολική" αλλά τόσο ανθρωπινη και ζεστη...
Μήπως αυτό είναι το άλλο άκρο? μου είπαν κάποιοι φίλοι.. μήπως έτσι που κάνουν στο εξωτερικό δίνουν μεγαλύτερη βαρυτητα στο γεγονός?
Δεν ξέρω πού είναι η χρυσή τομή..
Εγώ αυτό που ένιωσα είναι οτι επειδή δεν ήταν αυτό το μωρό 9 μηνών δεν ήταν κάποιο γεγονός σοβαρό.. κάποιοι μουχαν πεί "έκανες έκτρωση λοιπον?" και φυσικά δεν απάντησα.
Γιαυτό το μέτρο λοιπόν αναρωτιέμαι μέχρι πού πρέπει να φτάνει κανείς και ειδικά το κράτος και οι νόμοι πανω στα θεματα απώλειας εγκυμοσύνης. Kαι αν όχι οι νόμοι οι τοπικοί φορείς και οι διοικήσεις των νοσοκομείων ωστε αυτές οι διαδικασίες να γίνουν λιγότερο ανώδυνες με την συμπαράσταση και την αγάπη του κόσμου.

Για τη Δ...

2007-10-27T23:00:00.001+03:00

Για τη Δ.... που σήμερα μου χαμογέλασε. :-)))))))))))))))

Είναι δύσκολο να ανεβάσεις ψυχολογικά έναν ασθενή ειδικά στην εντατική. Οταν είναι ξύπνιος και δεν μπορεί να κουνηθεί που είναι γεμάτος καλώδια. Άντε να βρεις τρόπο να τον κάνεις να γελάσει και να δεί κάπως θετικά τα πράγματα!!
Οι γυναικες το πιστευω ακράδαντα τους αρέσει ο καλλωπισμός! Και η Δ. μετά απο 35 μέρες στη ΜΕΘ ήθελε αποτρίχωση! Δυστυχώς τα νοσοκομεία δεν διαθετουν αισθητικό ή κομμωτή! Είναι δυνατόν να ξυπνάει ασθενής μετά απο 35 μέρες άλουστος και βρώμικος? Γνωριζουμε πώς ένα μπανακι μας φτιάχνει την ψυχολογία..έστω για λίγο!!
Αγόρασα λοιπόν ένα καλό ξυραφάκι για κοριτσάκια,αφρό και χθές ξυρίσαμε τα ποδαράκια της Δ... Βαλαμε και κρεμούλα μετά ενυδατική και μοσχομυριστή και νομίζω οτι το κατα-ευχαριστήθηκε αφού ήταν η 1η φορά που μου χαμογέλασε!! Βέβαια όλοι με ρωτούσαν "ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ?????? της ξυρίζεις τα πόδια?? " Και ω ναι!! τους απάντησα "Κανονίστε αν πάθω κανά τροχαίο και μπώ στη ΜΕΘ να με αφήσετε με τις τρίχες!!" Μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές σκέπτομαι αν πάθω κάτι και με πάνε στα επείγοντα να είμαι εντάξει και καθαρή?? πόσες φορές έχει συμβεί να περπατώ και να σκεπτώ, αν πάθω κατι τώρα και με πάνε στο νοσοκομείο έχω τρύπια κάλτσα!! χαχα τί σου κάνει η ΜΕΘ....ο εγκλεισμός..το κλειστό τμήμα... δοξα το θεώ, όλοι όσοι δουλευουμε σε εντατική έχουμε ίδιες σκέψεις και φοβίες..
Αυτά με τη Δ..που λέτε, μου έσκασε ένα χαμόγελο άλλο πράγμα! τί ικανοποίηση μπορείς να παρεις από απλές καθημερινές πράξεις!!
Γιαυτό μια συμβουλή, σε αγαπημένα σας πρόσωπα, όταν νοσηλεύονται, πάντα να τους χαιδεύετε και να δείχνετε αγάπη και κατανόηση. Ο ασθενής έχει άσχημη ψυχολογία, θέλει πολύ στήριξη, φροντίδα και θετική σκέψη.
Να τους χαιδεύετε λοιπόν και να τους μιλάτε. Εγώ αυτό κάνω.

Yιοθεσία, η αναγκη να δώσεις την αγάπη σου σένα παιδί!!

2007-10-21T23:18:00.000+03:00

Σημερα ήμουν μάρτυρας μιας συζήτησης που με προβλημάτισε πολύ. Μιλάγαμε με κάτι συναδέλφους για μια κυρία η οποία υιοθέτησε ένα παιδάκι πριν 3 χρόνια. Το πήρε από μωράκι. Η κυρία αυτή μου είπαν οτι πάσχει απο σοβαρό ψυχικό νόσημα και μπαινοβγαίνει στα ιδρύματα ή οταν δεν νοσηλεύεται βρίσκεται υπό βαριά αγωγή με αντικαταθλιπτικά, ζαναξ,στεντόν κτλ κτλ. Το ιστορικό της ξεκινησε απο 16 ετών.
Από τη μια στεναχωρηθηκα για αυτή τη γυναικα από την άλλη απόρησα πώς έγινε δεκτή η υιοθεσία εφόσον η γυναικα αυτή κρινεται ακαταλληλη να μεγαλώσει ένα παιδί. Μαλλον μου είπαν οτι το έκρυψαν απο την επιτροπή αξιολόγησης..
Είναι όμως δυνατόν να παιρνουν τα μωράκια ανθρωποι που δεν είναι ικανοί να τα μεγαλώσουν? Δεν ειναι κριμα για αυτο το μωράκι??
Μετά πάλι σκέπτηκα οι ομαδες ασθενών με ανίατες ασθένειες μπορούν να υιοθετήσουν? Υπάρχουν κριτήρια στην επιλογή των γονέων ή όχι? Εχουν δικαίωμα και αυτοί οι άνθρωποι στην αγάπη?

H ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε ναρθει..

2007-10-17T22:20:00.001+03:00

Επιτέλους μετά απο 2.5 χρόνια δύσκολα με μεγάλες απώλειες έφτασε μια εποχή που όλα είναι τόσο όμορφα.. Υπάρχουν βέβαια δυσκολίες καθημερινές αλλά η ζωή μου πάει απο το καλο στο καλύτερο.. :-)
Θέλω τόσο πολύ να έρθει το καλοκαίρι, ετοιμάζουμε το γάμο μας, κάνουμε σχέδια για ταξίδι στις ΗΠΑ, γυρω στον Απρίλη θα πάμε με 2 καλές συναδέλφους και φίλες στη Βαρκελώνη για 2 εβδομάδες σεμινάριο και από την άνοιξη οι νέες προσπάθειες για μωράκι!!.. Ολα μαζεμένα και θέλω τόσο να περάσει ο καιρός!!
Απτην άλλη φοβαμαι οτι κάτι θα πάει στραβα... νιωθω οτι δεν μπορεί όλα αυτά τα καλά και τα υπέροχα να έλθουν επιτέλους σε μένα.. προσεύχομαι ναμαι καλά και να πάνε όλα καλά!
Και για το θέμα της εγκυμοσύνης φοβαμαι την αποτυχία. Φοβάμαι οτι δεν θα πάει καλά και αυτό σίγουρα θα μου θυμίζει πιο έντονα τη μια και μοναδική εγκυμοσύνη που έφυγε..

Ο γιατρός μου είναι τόσο σίγουρος ότι όλα θα πάνε τέλεια! μεχει γεμίζει αισιοδοξία και νιωθω οτι ενα αρνητικό θα με καταρακώσει! Τα τελευαταία χρόνια όσο και αν προγραμάτιζα τη ζωή μου μεγάλα και απροσμενα γεγονότα άλλαζαν τη πορεία μου.. θάνατοι, απώλειες,προβλήματα υγείας..

Θεέ μου, βοήθησε με αυτή τη φορά.. να έρθουν όλα καλα.

Τα ωάρια είναι ανεξάντλητα

2007-09-27T23:48:00.000+03:00

Τα ωάρια είναι ανεξάντλητα
Ενα δόγμα της αναπτυξιακής βιολογίας καταρρίπτεται. Τελικά ο αριθμός των ωαρίων που διαθέτουν οι γυναίκες στις ωοθήκες τους δεν είναι προκαθορισμένος. Αμερικανοί ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ εντόπισαν βλαστικά κύτταρα στις ωοθήκες πειραματόζωων, γεγονός που σημαίνει ότι οι «αποθήκες» μπορούν να γεμίσουν ξανά...

ΙΩΑΝΝΑ ΣΟΥΦΛΕΡΗ

Ηταν θέμα «SOS» στις εξετάσεις της αναπτυξιακής βιολογίας και λόγος να θριαμβολογεί η μισή τάξη κατά την ώρα της παράδοσης αφού αποδείκνυε την υποτιθέμενη ανδρική υπεροχή. «Σε αντίθεση με τους άνδρες, οι οποίοι μπορούν να παράγουν σπερματοζωάρια καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους χάρη στα βλαστικά γενετικά κύτταρα που φέρουν στους όρχεις τους, οι γυναίκες διαθέτουν έναν περιορισμένο αριθμό ωαρίων τον οποίο αποκτούν κατά τον έκτο περίπου μήνα της εμβρυϊκής ζωής τους και ο οποίος δεν ανανεώνεται καθώς στις ωοθήκες δεν υπάρχουν βλαστικά γενετικά κύτταρα. Αντιθέτως, μειώνεται συνεχώς και οδηγεί στην εμμηνόπαυση» έλεγε το δόγμα που κυριάρχησε στη βιολογία για περισσότερο από μισό αιώνα. Φαίνεται όμως ότι ήλθε η ώρα να αλλάξουν τα φοιτητικά εγχειρίδια και, το σημαντικότερο, να αλλάξει η θεώρηση των επιστημόνων για τη βιολογία της γυναικείας αναπαραγωγής: αμερικανοί ερευνητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ εντόπισαν βλαστικά κύτταρα στις ωοθήκες πειραματόζωων καταρρίπτοντας το ισχύον δόγμα και ανοίγοντας τον δρόμο για την αντιμετώπιση της κανονικής και της πρόωρης ωοθηκικής ανεπάρκειας.

H λανθασμένη θεώρηση στη βιολογία της γυναικείας αναπαραγωγής άρχισε το 1921 όταν οι R. Pearl και W. F. Schoppe σημείωναν σε μελέτη τους στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Experimental Zoology» τη «βασική βιολογική παραδοχή ότι κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου δεν υφίσταται και δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους αύξηση στον αριθμό των ωοκυττάρων πέραν αυτών που αρχικώς τοποθετήθηκαν στην ωοθήκη όταν αυτή πρωτοσχηματίστηκε».

H παραδοχή αυτή μετατράπηκε σε κεντρικό δόγμα της αναπτυξιακής βιολογίας στις αρχές της δεκαετίας του '50, πέρασε στα φοιτητικά εγχειρίδια και από τότε ως σήμερα όχι μόνο κανείς δεν σκέφτηκε να την αμφισβητήσει, αλλά λαμβανόταν υπόψη στην προσπάθεια των επιστημόνων να εξηγήσουν τα αποτελέσματα των πειραματισμών τους. Με άλλα λόγια, όλα όσα αφορούσαν τη βιολογία της γυναικείας αναπαραγωγής εθεάθησαν μέσα από το πρίσμα αυτού του δόγματος που όλα δείχνουν ότι είναι παρωχημένο...

Οι παρατηρήσεις που έκαναν τον Jonathan Tilly και τους συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ να αναρωτηθούν για την ορθότητα του δόγματος αυτού, ήταν κατ' αρχάς αριθμητικές: ο αριθμός των ωοθυλακίων (σχηματισμών που αποτελούνται από το ωάριο και μη γενετικά κύτταρα που το περιβάλλουν) που πέθαιναν κάθε ημέρα τόσο σε νεαρά όσο και σε μεγαλύτερης ηλικίας θηλυκά πειραματόζωα ήταν πολύ μεγάλος και θα έπρεπε να οδηγήσει σε πολύ πρώιμη εμμηνόπαυση, εκτός αν υπήρχε και μια πηγή παραγωγής ωοθυλακίων. Παρά το γεγονός ότι το δόγμα απαγόρευε την ύπαρξη βλαστικών κυττάρων τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως πηγή ωοθυλακίων αντικαθιστώντας αυτά που φυσιολογικά πεθαίνουν, οι αμερικανοί ερευνητές εντόπισαν σε ιστολογικά παρασκευάσματα ωοθηκικού ιστού την παρουσία κυττάρων τα οποία θα μπορούσαν να είναι βλαστικά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έλλειψη βλαστικών κυττάρων από τα θηλυκά άτομα των θηλαστικών αποτελεί περίεργη εξελικτική εξαίρεση, αφού αρσενικά και θηλυκά άτομα όλων των άλλων ειδών φέρουν βλαστικά γενετικά κύτταρα. H πρότερη μελέτη αυτών των κυττάρων, τα οποία φέρουν εξαιρετικά πολλές ομοιότητες μεταξύ ειδών, έδωσε τα απαιτούμενα μοριακά όπλα που χρησιμοποίησαν οι αμερικανοί ερευνητές για να αποδείξουν ότι τα κύτταρα στην επιφάνεια των ωοθηκών των πειραματόζωων δεν έμοιαζαν απλώς, αλλά ήταν βλαστικά. Και επειδή ένα όπλο δεν φτάνει συνήθως για να «σκοτώσει» κανείς ένα δόγμα με παραπάνω από μισό αιώνα ζωής, ο Jonathan Tilly και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν τέσσερα διαφορετικά.

Σύμφωνα με το σχετικό άρθρο το οποίο δημοσιεύεται στο τεύχος της 11ης Μαρτίου 2004 της επιστημονικής επιθεώρησης «Nature», οι αμερικανοί ερευνητές μελέτησαν τα γονίδια που εκφράζονταν στα κύτταρα αυτά. H ταυτότητα ενός κυττάρου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα γονίδια τα οποία αυτό εκφράζει. Για παράδειγμα, έκφραση του γονιδίου της ινσουλίνης σε ένα κύτταρο σημαίνει ότι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι συγκεκριμένος τύπος κυττάρου του παγκρέατος. Ενα χαρακτηριστικό για τα γενετικά βλαστικά κύτταρα γονίδιο είναι το Vasa, το οποίο εκφράζεται τόσο στα βλαστικά κύτταρα των ωοθηκών της δροσόφιλας (Drosophila melanogaster, μύγα του ξιδιού, κλασικό πειραματόζωο για γενετικές μελέτες), όσο και στα βλαστικά κύτταρα των όρχεων των αρσενικών θηλαστικών. Διαπίστωσαν ότι τα «ύποπτα» κύτταρα στην επιφάνεια της ωοθήκης εξέφραζαν όντως το γονίδιο αυτό, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τα οποία βρίσκονταν στο εσωτερικό.

Ομοίως διαπιστώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας και η έκφραση άλλων χαρακτηριστικών γονιδίων τα οποία εκφράζονται σε διάφορα στάδια της ζωής των κυττάρων αυτών που ευθύνονται για τη συνεχή παραγωγή σπερματοζωαρίων από τους όρχεις αλλά και τη συνεχή παραγωγή ωαρίων στις ωοθήκες της δροσόφιλας.

H παρουσία όμως ενός τύπου κυττάρου σε κάποιον ιστό ή όργανο δεν είναι αρκετή για να πιστοποιήσει και τη λειτουργικότητά του, ακόμη και αν αυτή υποδηλώνεται από τα εκφραζόμενα γονίδια. Τα όπλα που έδωσαν τη χαριστική βολή στο δόγμα της ανυπαρξίας βλαστικών κυττάρων στις ωοθήκες των θηλαστικών ήταν τα δύο επόμενα: η χορήγηση στα πειραματόζωα ενός φαρμάκου που σκοτώνει επιλεκτικά τα βλαστικά κύτταρα και η χρήση μιας φθορίζουσας πρωτεΐνης η οποία επιτρέπει να παρακολουθεί κανείς την τύχη των ωοθυλακίων.

Χορηγώντας το φάρμακο busulfan, το οποίο όταν χορηγείται σε αρσενικά πειραματόζωα σκοτώνει ταχύτατα τα βλαστικά κύτταρα από τα οποία παράγονται τα σπερματοζωάρια, οι αμερικανοί ερευνητές διαπίστωσαν μια δραματική μείωση των ωοθυλακίων. Ειδικότερα, μετά την παρέλευση τριών εβδομάδων από τη χορήγηση του φαρμάκου ο αριθμός των ανώριμων ωαρίων στις ωοθήκες των πειραματόζωων είχε μειωθεί κατά 95%. Το παραπάνω αποτέλεσμα επιβεβαίωσε πανηγυρικά την υπόθεσή τους ότι όπως και στους όρχεις έτσι και στις ωοθήκες των θηλαστικών υπάρχει συνεχής παραγωγή ωαρίων η οποία οφείλεται στην ύπαρξη βλαστικών κυττάρων.

Προκειμένου να οπτικοποιήσουν το παραπάνω συμπέρασμα, οι αμερικανοί επιστήμονες μεταμόσχευσαν ένα τμήμα φθορίζουσας ωοθήκης (ο φθορισμός οφειλόταν στην έκφραση συγκεκριμένου γονιδίου που κωδικοποιεί για μια φθορίζουσα πρωτεΐνη) σε μια κανονική ωοθήκη. Αν η υπόθεσή τους ότι τα ωάρια παράγονται συνεχώς χάρη στις διαιρέσεις βλαστικών κυττάρων ήταν σωστή, θα έπρεπε να υπάρχουν χειμερικά ωοθυλάκια με φθορίζοντα ωάρια να περιβάλλονται από μη φθορίζοντα σωματικά κύτταρα και αντίστροφα. Πράγματι, όταν το μόσχευμα ενσωματώθηκε στην υπόλοιπη ωοθήκη, η ύπαρξη χειμερικών ωοθυλακίων (τα οποία δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αν ίσχυε το δόγμα που ήθελε τα ωοθυλάκια ενός θηλυκού θηλαστικού να είναι στατικά και να μη μεταβάλλονται από τον έκτο μήνα της εμβρυϊκής ζωής) κατέρριψε ολοσχερώς το δόγμα.

Φυσικά, δεν ξεχνά κανείς ότι οι παρατηρήσεις των αμερικανών επιστημόνων έγιναν σε πειραματόζωα και όχι σε ανθρώπους. Εκτιμάται ωστόσο ότι οι παρατηρήσεις θα επιβεβαιωθούν άμεσα, γεγονός το οποίο θα αλλάξει άρδην την θεώρηση των επιστημόνων για τη βιολογία της γυναικείας αναπαραγωγικής ικανότητας και θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας επανάστασης στη γυναικεία υγεία. Θεωρητικά οι κλινικές εφαρμογές που θα μπορούσαν να προκύψουν από τα νέα δεδομένα περιλαμβάνουν έλεγχο της χρονικής στιγμής της εμμηνόπαυσης (με πρόληψη της πρόωρης), δυνατότητα παραγωγής περισσότερων ωαρίων για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, αλλά και αποκατάσταση της αναπαραγωγικής ικανότητας έπειτα από χημειοθεραπεία. Ιδωμεν...

Το ΒΗΜΑ, 21/03/2004

Infertility is.................................

2007-09-26T21:23:00.000+03:00

Infertility: Seasons of Hope and Despair

2007-09-26T21:20:00.000+03:00

7/9/07 (image by Samantha Written)

2007-09-07T23:11:00.002+03:00

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Καθε μέρα στη ΜΕΘ, βλέποντας τόσο πόνο στους ανθρώπους συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που ζω 30 χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που όταν φευγει ένας ανθρωπος σκέπτομαι " εγω ζώ περισσότερα χρόνια απο εκείνον", "πόσο τυχερή είμαι".. μέσα στην εντατική βιώνεις κρίσιμες στιγμές στις ζωες των ανθρώπων. Στιγμές που δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια. Πολλές φορές με φορτίζει αυτό το περιβάλλον ειδικά οταν βιώνω και εγώ κάποια άσχημη κατάσταση. Μετά την εγκυμοσύνη που χάσαμε, θυμάμαι έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά... Την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στο νοσοκομείο με πήραν τα κλάμματα.. Μετά απο μέρες ένιωσα οτι είμαι αχάριστη..
εδώ έγώ έχασα ένα μωρό που δεν γεννήθηκε ποτέ, ενώ υπάρχουν τόσες οικογένειες που χάνουν τα παιδιά τους σε τροχαία, από σπάνιες νόσους έτσι ξαφνικά.. ή μετά απο πολλά χρόνια ταλαιπωρίας και αγώνα..
Θέλει πολύ προσπάθεια και δουλειά με τον εαυτό μας να σκεπτούμε τις καταστάσεις που βιώνει ο συνάνθρωπός μας, τη θέση του, το δικό του πόνο. Έτσι, τα δικά μας προβλήματα μπορεί να μικραίνουν να συρρικνώνονται..

Το θαύμα της ζωής..

2007-07-24T21:31:00.001+03:00

Ίσως η πιο μεγαλιώδης στιγμή στη ζωή μας..

2007-07-24T20:55:00.000+03:00

"Life Is Wonderful"

It takes a crane to build a crane
It takes two floors to make a story
It takes an egg to make a hen
It takes a hen to make an egg
There is no end to what I'm saying

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
It takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

La la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life goes full circle
Ah la la la la la la life is wonderful
Al la la la la

It takes a night to make it dawn
And it takes a day to make you yawn brother
And it takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other

And it takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is
It takes some fears to make you trust
It takes those tears to make it rust
It takes the dust to have it polished

It takes some silence to make sound
It takes a loss before you found it
And it takes a road to go nowhere
It takes a toll to make you care
It takes a hole to make a mountain

It is so meaningful
It is so wonderful

It goes full circle

Γιατί δεν είμαστε τίποτε άλλο, παρά μόνο άνθρωποι..

2007-07-02T17:25:00.000+03:00

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο
παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας
να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών
και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται,
και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω
απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα
των άστρων.
Πέρα απ’ τη σύγχυση,
όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο
παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ
1914-1953

www.ivfforums.gr

2007-06-25T17:55:00.000+03:00

Για την Ευαγγελία μου..

2007-06-23T01:06:00.000+03:00

I closed my eyes and prayed to God today,
I asked what makes a Mother and I know I heard him say,
A Mother has a baby, this we know is true,
But God can you be a Mother when your baby’s not with you?,
“Yes you can!”, he replied with confidence in his voice,
“I give many women babies, when they leave its not their choice,
Some I send for a lifetime and others just for a day,
And some I send to fill your womb but there’s no need to stay.”

I don’t understand this God, I want my baby here,
He took a breath and cleared his throat and then I saw a tear,
I wish I could show you what your child is doing today,
If you could see your child smile with the other children and say,

“We go to earth to learn our lessons of love and life and fear,
my mommy loved me oh so much I got to come straight here.
I feel so lucky to have a mom who had so much love for me,
I learned my lesson very quick. My mommy set me free,
I miss my mommy oh so much but I visit her everyday,
When she goes to sleep, on her pillow is where I lay,
I stroke her hair and kiss her cheek and whisper in her ear,
Mommy don’t be sad today, I’m your baby and I’m here.”

So you see my dear sweet one, your children are ok,
Your babies are here in my home and this is where they’ll stay,
They’ll wait for you with me until your lesson is through,
And on that day that you come Home they’ll be at the gates for you.
So now you see what makes a Mother,
It’s the feeling in your heart
It’s the love you have so much of, right from the very start....

2007-06-20T23:48:00.000+03:00

ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΑΚΙ

Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι
στη μοναξιά και στη σιωπή.
Ξέρω μια πράσινη ραχούλα...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη
τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ,
με τα παλάτια και τους κήπους...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,
όλο το κύμα το φιλεί,
κρινόσπαρτη είναι η αμμουδιά του...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,
σκίζει μια χέρσα απλοχωριά,
σκληρά τη δέρνει το αγριοκαίρι
κι ο λίβας τη χτυπά.

Μια στράτα χιλιοπατημένη,
τον καβαλλάρη νηστικό,
τον πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στον κουρνιαχτό.

Εκεί το σπίτι μου θα χτίσω
με μια βρυσούλα στην αυλή,
πάντα η γωνιά του θα καπνίζει
κι η θύρα του θα 'ναι ανοιχτή.

Παλαμάς

fairies

2007-03-12T22:01:00.000+03:00

Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου. ¨Ενα πύρινο πουλί, πηδάει απο κλαρί σε κλαρί, απο κεφάλι σε κεφάλι και φωνάζει : «Δε μπορώ να σταθώ, δε μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει»

Νίκος Καζατζάκης.

9/03/2007

2007-03-09T15:31:00.000+03:00

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα. Και εκεί που πίστευα οτι όλα μπορεί να έχουν αλλάξει, με ενα τηλεφώνημα όλα μένουν ίδια..

Γιατί βαθιά μου δόξασα .....

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!..
Σικελιανός Άγγελος