El Greco, πώς σας φάνηκε??

Από την ενετοκρατούμενη Κρήτη του 1566 μ.Χ., στη Βενετία κι από κει στο Τολέδο, όπου και θα καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους όλων των εποχών. Η ζωή και η σύγκρουση με την ...πυρομανή καθολική εκκλησία του Κρήτα Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (Nick Ashdon), γνωστότερου ως El Greco, ζωντανεύει μέσα από την πλέον φιλόδοξη ελληνική (εν μέρει) παραγωγή που επιχειρήθηκε ποτέ. Ένα δίχως άλλο μεγαλόπνοο σχέδιο που εκπονούσε ο Γιάννης Σμαραγδής για χρόνια, 'τρέχει' σε σενάριο του ιδίου με πάτημα στη μυθιστορηματικής αφήγησης βιογραφία του El Greco δια χειρός Δημήτρη Σιατόπουλου. Στοίχημα, το οποίο αποσκοπεί ασφαλώς σε μία εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου κι ο οποίος 'σπεύδει' υπεριφάνως να προσεταιριστεί. Εδώ όμως θα ταίριαζε γάντι μία παράφραση του 'πρόσεχε τι εύχεσαι', κάτι σαν 'πρόσεχε τι αγκαλιάζεις'.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί στους παραγωγούς και συντελεστές του «El Greco» την αναγνώριση μίας προσπάθειας, με πρώτο το σκηνοθέτη, καθώς και το μεράκι με το οποίο αγκάλιασαν τη φιλόδοξη αυτή κινηματογραφική συμπαραγωγή ελληνικού ενδιαφέροντος. Υπάρχουν άλλωστε θετικά συστατικά στο όλο project. Τα κοστούμια και η απεικόνιση της εποχής είναι προσεγμένα, δίνοντας την πρώτη λαβή για ένα ταξίδι στο χρόνο. Μία πορεία που προσπαθεί να εμπερικλείσει ένα προσωπικό δράμα, σαφέστατα γενναιόδωρο προς το ζωγράφο, αλλά και μία συνολική απόδοση της μάχης φωτός-σκοταδιού, κοινώς του επιστημονικού και καλλιτεχνικού αναγεννησιακού κόσμου απέναντι στο σκοταδισμό και φονική λύσσα της εκκλησίας. Ένα ακόμα προσόν που θα συγκινήσει το κοινό είναι αυτή η διάχυτη πολυπολιτισμικότητα που διαπνέει το «El Greco», γεγονός ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα.

Πέραν αυτών όμως το σκοτάδι επικρατεί κατά κράτος και φυσικά δεν αναφέρομαι στην έκβαση της ιστορίας που διηγείται ο Σμαραγδής. Κατά πρώτον, το σενάριο της ταινίας είναι ρηχό, έντονα ηθικοπλαστικό, υπονομεύοντας σχεδόν κάθε πιθανή υποκριτική επίδοση αξιώσεων, αν εξαιρέσουμε τον ιεροεξεταστή Nino de Guevara (Juan Diego Botto) που εκμεταλλεύεται επαρκώς την υποδόρια ομοφυλοφιλική φύση του χαρακτήρα του στην κόντρα με τον El Greco. Αυτό το κεκαλυμμένο γνώρισμα που αποδίδεται στον ιεροεξεταστή λειτουργεί ως μία ενδιαφέρουσα υπόθεση για την υπονοούμενη αφανή ερωτική φύση της εκκλησίας που η άρνηση της προσφέρει ανθρώπους στην πυρά.

Όμως κι αυτές καθαυτές οι ερμηνείες κυμαίνονται από τραγικές (βλέπε Δήμητρα Ματσούκα που εκτίθεται από τα αμάζευτα χαμόγελα και τα δύστυχα εκφερόμενα αγγλικά) ως ελαφρώς συμπαθητικές (Nick Ashdon). Πέραν αυτού, πρέπει να είναι εντελώς αφασικός ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεται η εκφερόμενη γλώσσα σε κάθε σκηνή, μιας και λαμβάνουν χώρα περιστατικά όπως οι 'Έλληνες' El Greco και Νικολός (Λάκης Λαζόπουλος) να μιλούν ελληνικά σε κρητικό έδαφος και αγγλικά όταν τοποθετούνται αλλού. Μία λύση θα ήταν να χρησιμοποιηθεί μία και μόνο γλώσσα.

Αλλά ακόμα και το κλείσιμο της ταινίας συνεχίζει να βρίσκεται χαμένο στην ελαφρότητα των σεναριακών λύσεων, όπως επιβεβαιώνει η έκβαση της δίκης του Greco όταν εκείνη καθορίζεται από τον πύρινο λόγο του που προκαλεί ένα όραμα συνείδησης στον ιεροεξεταστή Guevara. Ενδεικτικό της γενικότερης απουσίας ταυτότητας του «El Greco» είναι η παράδοξα καλογυαλισμένη και φανταχτερή φωτογραφία που προσπαθεί να ακυρώσει την οπτική αναπαράσταση της εποχής. Θυμίζω πως μιλάμε για μία ταινία εποχής κι όχι για τον «Alfie». Εν κατακλείδι, αν δε σταθούμε απλά στην προσπάθεια και την συναισθηματική οικειοποίηση της ταινίας λόγω καταγωγής της, βλέπουμε πως το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει ακόμα κι αυτό το προβληματικό «Goya's Ghosts» να δείχνει ταινία αξιώσεων.

Υ.Γ.1. Το ελληνικό σινεμά καταστρέφεται χάρη στα 'φιλικά χάδια' και την έλλειψη ουσιαστικών απαιτήσεων. Παραδείγματα, η συνεπέστατη απουσία σεναρίων της προκοπής και η όλο και συχνότερη οικειοποίηση του δόγματος πως τα λεφτά κάνουν τις μεγάλες ταινίες. Αυτά που κοροϊδεύουμε στις 'αμερικανιές' δυστυχώς τα λουζόμαστε.

Υ.Γ.2. Για τη συμμετοχή του αείμνηστου Σωτήρη Μουστάκα αρκεί το εξής: κάποτε ο ίδιος ο John Kassavetes, εκτιμώντας το ταλέντο του από την εμφάνισή του στο 'Ζορμπά', απέστειλε αεροπορικά εισιτήρια στο ζεύγος Μουστάκα ώστε να μεταναστεύσει στην Αμερική. Δεν πήγε ποτέ...

λινκ
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=4978

House episode featuring surgery on a preborn baby

Πόσο ταραχτηκε ακομη και ο χειρουργός απο αυτό που έγινε..φάνηκε στο βλέμμα του..εγώ να δείτε τί έπαθα μόλις το ειδα..:((((

μπορειτε να δείτε και τα σχόλια εδώ

http://www.jillstanek.com/archives/2007/04/house_iii.html#comments

Απώλεια εγκυμοσύνης, πώς θα έπρεπε ναναι η συμπεριφορά μας..

Όταν μπηκαμε στο νοσοκομείο για τη διακοπή κύησης δεν ειχα καμια ενημερωση από κανέναν..υπήρχε ένας φόβος για το τί θα συμβεί.. Τωρα, 2.5 χρόνια μετά σκέπτομαι οτι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω. Τότε, στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να βρώ βοηθεια, βρηκα τα sites που έχω βάλει εδώ στο blog μου. Έτσι μιλησα με κόσμο απο την άλλη άκρη της γής για να βρώ κάποια βοήθεια για τη διαδικασία που θα ακολουθούσε. Βοήθεια ουσιαστική που δεν προκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζώ. Ενα μεγάλο κομμάτι λοιπόν είναι η διαδικασία αυτή καθαυτή. η απώλεια, είτε είναι διακοπή, είτε είναι αποβολή σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Εγώ ήμουν 5 μηνών και έγινε πρόκληση τοκετού με ωδινες, επισκληρίδιο χωρίς όμως την ευτυχή κατάληξη που όλοι μας κάποτε ονειρευτήκαμε..
Ένα 2ο τεράστιο θέμα λοιπόν είναι το ΜΕΤΑ.. αχ αυτό το μετά, πόσο με πόνεσε στη χώρα αυτή.. ένα ανάλγητο κράτος που δεν υπάρχουν καν ατυποι κανόνες συμπεριφοράς για τέτοιες περιπτώσεις.. Πώς πρέπει να σου μιλήσουν, τί πρέπει να πούν, τί γινεται μετά με το μωρό που φεύγει...άραγε υπάρχουν νόμοι που να καθοδηγούν τον κόσμο? Υπαρχουν διαδικασίες για το μετά?? Στον Καναδά όταν πεθαίνει ενα μωράκι, είτε τελειόμηνο είτε όχι, υπάρχουν φιλανθρωπικές ομάδες τα λεγόμενα charities groups που φτιαχνουν στους γονείς ένα καλαθάκι με καρτες και ευχές απο το προσωπικό του νοσοκομείου, πλεκτά αντικείμενα για το μωρό που έφυγε, μια πραξη για τα Ελληνικά δεδομένα "υπερβολική" αλλά τόσο ανθρωπινη και ζεστη...
Μήπως αυτό είναι το άλλο άκρο? μου είπαν κάποιοι φίλοι.. μήπως έτσι που κάνουν στο εξωτερικό δίνουν μεγαλύτερη βαρυτητα στο γεγονός?
Δεν ξέρω πού είναι η χρυσή τομή..
Εγώ αυτό που ένιωσα είναι οτι επειδή δεν ήταν αυτό το μωρό 9 μηνών δεν ήταν κάποιο γεγονός σοβαρό.. κάποιοι μουχαν πεί "έκανες έκτρωση λοιπον?" και φυσικά δεν απάντησα.
Γιαυτό το μέτρο λοιπόν αναρωτιέμαι μέχρι πού πρέπει να φτάνει κανείς και ειδικά το κράτος και οι νόμοι πανω στα θεματα απώλειας εγκυμοσύνης. Kαι αν όχι οι νόμοι οι τοπικοί φορείς και οι διοικήσεις των νοσοκομείων ωστε αυτές οι διαδικασίες να γίνουν λιγότερο ανώδυνες με την συμπαράσταση και την αγάπη του κόσμου.