Για τη Δ...

Για τη Δ.... που σήμερα μου χαμογέλασε. :-)))))))))))))))

Είναι δύσκολο να ανεβάσεις ψυχολογικά έναν ασθενή ειδικά στην εντατική. Οταν είναι ξύπνιος και δεν μπορεί να κουνηθεί που είναι γεμάτος καλώδια. Άντε να βρεις τρόπο να τον κάνεις να γελάσει και να δεί κάπως θετικά τα πράγματα!!
Οι γυναικες το πιστευω ακράδαντα τους αρέσει ο καλλωπισμός! Και η Δ. μετά απο 35 μέρες στη ΜΕΘ ήθελε αποτρίχωση! Δυστυχώς τα νοσοκομεία δεν διαθετουν αισθητικό ή κομμωτή! Είναι δυνατόν να ξυπνάει ασθενής μετά απο 35 μέρες άλουστος και βρώμικος? Γνωριζουμε πώς ένα μπανακι μας φτιάχνει την ψυχολογία..έστω για λίγο!!
Αγόρασα λοιπόν ένα καλό ξυραφάκι για κοριτσάκια,αφρό και χθές ξυρίσαμε τα ποδαράκια της Δ... Βαλαμε και κρεμούλα μετά ενυδατική και μοσχομυριστή και νομίζω οτι το κατα-ευχαριστήθηκε αφού ήταν η 1η φορά που μου χαμογέλασε!! Βέβαια όλοι με ρωτούσαν "ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ?????? της ξυρίζεις τα πόδια?? " Και ω ναι!! τους απάντησα "Κανονίστε αν πάθω κανά τροχαίο και μπώ στη ΜΕΘ να με αφήσετε με τις τρίχες!!" Μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές σκέπτομαι αν πάθω κάτι και με πάνε στα επείγοντα να είμαι εντάξει και καθαρή?? πόσες φορές έχει συμβεί να περπατώ και να σκεπτώ, αν πάθω κατι τώρα και με πάνε στο νοσοκομείο έχω τρύπια κάλτσα!! χαχα τί σου κάνει η ΜΕΘ....ο εγκλεισμός..το κλειστό τμήμα... δοξα το θεώ, όλοι όσοι δουλευουμε σε εντατική έχουμε ίδιες σκέψεις και φοβίες..
Αυτά με τη Δ..που λέτε, μου έσκασε ένα χαμόγελο άλλο πράγμα! τί ικανοποίηση μπορείς να παρεις από απλές καθημερινές πράξεις!!
Γιαυτό μια συμβουλή, σε αγαπημένα σας πρόσωπα, όταν νοσηλεύονται, πάντα να τους χαιδεύετε και να δείχνετε αγάπη και κατανόηση. Ο ασθενής έχει άσχημη ψυχολογία, θέλει πολύ στήριξη, φροντίδα και θετική σκέψη.
Να τους χαιδεύετε λοιπόν και να τους μιλάτε. Εγώ αυτό κάνω.

Yιοθεσία, η αναγκη να δώσεις την αγάπη σου σένα παιδί!!

Σημερα ήμουν μάρτυρας μιας συζήτησης που με προβλημάτισε πολύ. Μιλάγαμε με κάτι συναδέλφους για μια κυρία η οποία υιοθέτησε ένα παιδάκι πριν 3 χρόνια. Το πήρε από μωράκι. Η κυρία αυτή μου είπαν οτι πάσχει απο σοβαρό ψυχικό νόσημα και μπαινοβγαίνει στα ιδρύματα ή οταν δεν νοσηλεύεται βρίσκεται υπό βαριά αγωγή με αντικαταθλιπτικά, ζαναξ,στεντόν κτλ κτλ. Το ιστορικό της ξεκινησε απο 16 ετών.
Από τη μια στεναχωρηθηκα για αυτή τη γυναικα από την άλλη απόρησα πώς έγινε δεκτή η υιοθεσία εφόσον η γυναικα αυτή κρινεται ακαταλληλη να μεγαλώσει ένα παιδί. Μαλλον μου είπαν οτι το έκρυψαν απο την επιτροπή αξιολόγησης..
Είναι όμως δυνατόν να παιρνουν τα μωράκια ανθρωποι που δεν είναι ικανοί να τα μεγαλώσουν? Δεν ειναι κριμα για αυτο το μωράκι??
Μετά πάλι σκέπτηκα οι ομαδες ασθενών με ανίατες ασθένειες μπορούν να υιοθετήσουν? Υπάρχουν κριτήρια στην επιλογή των γονέων ή όχι? Εχουν δικαίωμα και αυτοί οι άνθρωποι στην αγάπη?

H ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε ναρθει..

Επιτέλους μετά απο 2.5 χρόνια δύσκολα με μεγάλες απώλειες έφτασε μια εποχή που όλα είναι τόσο όμορφα.. Υπάρχουν βέβαια δυσκολίες καθημερινές αλλά η ζωή μου πάει απο το καλο στο καλύτερο.. :-)
Θέλω τόσο πολύ να έρθει το καλοκαίρι, ετοιμάζουμε το γάμο μας, κάνουμε σχέδια για ταξίδι στις ΗΠΑ, γυρω στον Απρίλη θα πάμε με 2 καλές συναδέλφους και φίλες στη Βαρκελώνη για 2 εβδομάδες σεμινάριο και από την άνοιξη οι νέες προσπάθειες για μωράκι!!.. Ολα μαζεμένα και θέλω τόσο να περάσει ο καιρός!!
Απτην άλλη φοβαμαι οτι κάτι θα πάει στραβα... νιωθω οτι δεν μπορεί όλα αυτά τα καλά και τα υπέροχα να έλθουν επιτέλους σε μένα.. προσεύχομαι ναμαι καλά και να πάνε όλα καλά!
Και για το θέμα της εγκυμοσύνης φοβαμαι την αποτυχία. Φοβάμαι οτι δεν θα πάει καλά και αυτό σίγουρα θα μου θυμίζει πιο έντονα τη μια και μοναδική εγκυμοσύνη που έφυγε..

Ο γιατρός μου είναι τόσο σίγουρος ότι όλα θα πάνε τέλεια! μεχει γεμίζει αισιοδοξία και νιωθω οτι ενα αρνητικό θα με καταρακώσει! Τα τελευαταία χρόνια όσο και αν προγραμάτιζα τη ζωή μου μεγάλα και απροσμενα γεγονότα άλλαζαν τη πορεία μου.. θάνατοι, απώλειες,προβλήματα υγείας..


Θεέ μου, βοήθησε με αυτή τη φορά.. να έρθουν όλα καλα.