Το θαύμα της ζωής..

Ίσως η πιο μεγαλιώδης στιγμή στη ζωή μας..

"Life Is Wonderful"

It takes a crane to build a crane
It takes two floors to make a story
It takes an egg to make a hen
It takes a hen to make an egg
There is no end to what I'm saying

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
It takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

La la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life goes full circle
Ah la la la la la la life is wonderful
Al la la la la

It takes a night to make it dawn
And it takes a day to make you yawn brother
And it takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other

And it takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is
It takes some fears to make you trust
It takes those tears to make it rust
It takes the dust to have it polished


It takes some silence to make sound
It takes a loss before you found it
And it takes a road to go nowhere
It takes a toll to make you care
It takes a hole to make a mountain


It is so meaningful
It is so wonderful

It goes full circle

Γιατί δεν είμαστε τίποτε άλλο, παρά μόνο άνθρωποι..

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο
παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας
να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών
και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται,
και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω
απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα
των άστρων.
Πέρα απ’ τη σύγχυση,
όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο
παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ
1914-1953

www.ivfforums.gr

Για την Ευαγγελία μου..

I closed my eyes and prayed to God today,
I asked what makes a Mother and I know I heard him say,
A Mother has a baby, this we know is true,
But God can you be a Mother when your baby’s not with you?,
“Yes you can!”, he replied with confidence in his voice,
“I give many women babies, when they leave its not their choice,
Some I send for a lifetime and others just for a day,
And some I send to fill your womb but there’s no need to stay.”

I don’t understand this God, I want my baby here,
He took a breath and cleared his throat and then I saw a tear,
I wish I could show you what your child is doing today,
If you could see your child smile with the other children and say,

“We go to earth to learn our lessons of love and life and fear,
my mommy loved me oh so much I got to come straight here.
I feel so lucky to have a mom who had so much love for me,
I learned my lesson very quick. My mommy set me free,
I miss my mommy oh so much but I visit her everyday,
When she goes to sleep, on her pillow is where I lay,
I stroke her hair and kiss her cheek and whisper in her ear,
Mommy don’t be sad today, I’m your baby and I’m here.”

So you see my dear sweet one, your children are ok,
Your babies are here in my home and this is where they’ll stay,
They’ll wait for you with me until your lesson is through,
And on that day that you come Home they’ll be at the gates for you.
So now you see what makes a Mother,
It’s the feeling in your heart
It’s the love you have so much of, right from the very start....

ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΑΚΙ

Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι
στη μοναξιά και στη σιωπή.
Ξέρω μια πράσινη ραχούλα...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη
τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ,
με τα παλάτια και τους κήπους...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,
όλο το κύμα το φιλεί,
κρινόσπαρτη είναι η αμμουδιά του...
Δε θα το χτίσω εκεί.

Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,
σκίζει μια χέρσα απλοχωριά,
σκληρά τη δέρνει το αγριοκαίρι
κι ο λίβας τη χτυπά.

Μια στράτα χιλιοπατημένη,
τον καβαλλάρη νηστικό,
τον πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στον κουρνιαχτό.

Εκεί το σπίτι μου θα χτίσω
με μια βρυσούλα στην αυλή,
πάντα η γωνιά του θα καπνίζει
κι η θύρα του θα 'ναι ανοιχτή.

Παλαμάς

fairies

Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου. ¨Ενα πύρινο πουλί, πηδάει απο κλαρί σε κλαρί, απο κεφάλι σε κεφάλι και φωνάζει : «Δε μπορώ να σταθώ, δε μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει»

Νίκος Καζατζάκης.