Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Καθε μέρα στη ΜΕΘ, βλέποντας τόσο πόνο στους ανθρώπους συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που ζω 30 χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που όταν φευγει ένας ανθρωπος σκέπτομαι " εγω ζώ περισσότερα χρόνια απο εκείνον", "πόσο τυχερή είμαι".. μέσα στην εντατική βιώνεις κρίσιμες στιγμές στις ζωες των ανθρώπων. Στιγμές που δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια. Πολλές φορές με φορτίζει αυτό το περιβάλλον ειδικά οταν βιώνω και εγώ κάποια άσχημη κατάσταση. Μετά την εγκυμοσύνη που χάσαμε, θυμάμαι έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά... Την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στο νοσοκομείο με πήραν τα κλάμματα.. Μετά απο μέρες ένιωσα οτι είμαι αχάριστη..
εδώ έγώ έχασα ένα μωρό που δεν γεννήθηκε ποτέ, ενώ υπάρχουν τόσες οικογένειες που χάνουν τα παιδιά τους σε τροχαία, από σπάνιες νόσους έτσι ξαφνικά.. ή μετά απο πολλά χρόνια ταλαιπωρίας και αγώνα..
Θέλει πολύ προσπάθεια και δουλειά με τον εαυτό μας να σκεπτούμε τις καταστάσεις που βιώνει ο συνάνθρωπός μας, τη θέση του, το δικό του πόνο. Έτσι, τα δικά μας προβλήματα μπορεί να μικραίνουν να συρρικνώνονται..
3 σχόλια:
Ισως η δουλεια σου να ειναι αυτη που σου δινει τοση δυναμη τελικα...
Συμφωνώ με το ζοάκι.Η δουλειά σου δίνει δύναμη ψυχής. Κρατήσου γερά φιλενάδα!
o καθε ενας μας, θεωρει το προβλημα του...το μεγαλυτερο και δυσκολοτερο....οταν καταλαβουμε ποσο "μικροι" ειμαστε ισως να γινουμε δυνατοτεροι και θαρραλεοι...
απο τα προβληματα και τις δυσκολειες μας γινομαστε ποιο σοφοι και δυνατοι...ειδικα αν εχουμε πιστους και πραγματικους φιλους/συντροφους να μας στηριζουν...
Δημοσίευση σχολίου