Το πρόβλημα στα ΑΕΙ είναι οι καθηγητές

Το πρόβλημα στα ΑΕΙ είναι οι καθηγητές
Παρασκευάς Παρασκευόπουλος | Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009


Το υψίστης σημασίας λειτούργημα που ονομάζουμε Παιδεία μπορούμε να το περιγράψουμε, πολύ συνοπτικά, με την εξίσωση Ελληνική Παιδεία ίσον Βατοπαιδεία, όπου με τον όρο «Βατοπαιδεία» εννοούμε ότι η Παιδεία μας είναι ένα ανάλογο σκάνδαλο με εκείνο του Βατοπαιδίου και ότι για τα χάλια της Παιδείας μας υπεύθυνοι είναι (όπως και στο Βατοπαίδι), κατά κύριο λόγο, οι λειτουργοί της, δηλαδή οι καθηγητές της.

Ειδικά για τα ΑΕΙ, το κακό που γίνεται από τους ίδιους τους καθηγητές είναι πολύ μεγάλο, είναι τεράστιο. Μάλιστα δε, για να το περιγράψουμε σε όλο του το μεγαλείο, χρειάζονται βιβλία ολόκληρα. Ας σταθούμε στα πλέον σημαντικά σημεία:

1 Σε κάθε γωνιά της Γης ισχύει ότι το Πανεπιστήμιο ίσον οι καθηγητές του. Στη χώρα μας περίπου το 75% των καθηγητών είναι κάτω του μετρίου, γεγονός που κατατάσσει τα Πανεπιστήμιά μας απελπιστικά κάτω του μετρίου.

2 Η πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ έχουν τα καθηγητικά τους καθήκοντα ως πάρεργο. Η κύρια απασχόλησή τους είναι οι εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες, οι κλίκες, οι συντεχνίες, οι συναλλαγές, η διαπλοκή και η διαφθορά. Σε κάθε άξιο καθηγητή αντιστοιχούν τρεις ανάξιοι, διότι οι παρέες των καθηγητών προωθούν τους δικούς τους, ανεξαρτήτως προσόντων (είμαστε ΑΕΙ του βολέματος και της κλίκας).

3 Οι υποψήφιοι Πρόεδροι, Κοσμήτορες και Πρυτάνεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δίνουν «γη και ύδωρ» στις κλίκες των συναδέλφων τους και στις κομματικές παρατάξεις των φοιτητών για να εκλεγούν.

4 Η ασυδοσία κυριαρχεί στα ΑΕΙ, η παρανομία σπάνια τιμωρείται, ενώ το υπουργείο Παιδείας παίζει έναν εξαιρετικά υποτονικό ρόλο. Τα κόμματα δεν μπόρεσαν ακόμα(!) να συμφωνήσουν για κοινή στρατηγική στην Παιδεία. Ολα αυτά έχουν καταρρακώσει τα ΑΕΙ μας.

5 Αν ένας καθηγητής αρχίσει να μάχεται τα κακώς κείμενα και να αγωνίζεται για το καλό της Σχολής του, τεχνηέντως απομονώνεται και εξουδετερώνεται. Κάποιοι αξιόλογοι και γενναίοι καθηγητές που το κάνουν, υφίστανται αφάνταστους διωγμούς, όπως ταπείνωση, συκοφαντία, επαγγελματική και ηθική απαξίωση, πειθαρχικές διώξεις και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

6 Η Παιδεία μας, για να ανακάμψει, δεν χρειάζεται μόνο νόμους και χρήματα· κυρίως χρειάζεται καθηγητές. Βέβαια, μια μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση από την Πολιτεία και ένας νέος νόμοπλαίσιο, που να ικανοποιεί πολλά αιτήματα, όπως π.χ. την αξιολόγηση των ΑΕΙ, την κατάργηση των καταλήψεων, τη μείωση, ακόμα και τον μηδενισμό των φοιτητών στις εκλογές των Πρυτανικών Αρχών, θα βοηθήσει τα πράγματα, αλλά δεν(!) θα λύσει το πρόβλημα, για τους ίδιους λόγους που δεν λύθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και δεν λύθηκε (είχαμε μόνο αποτυχίες και καμία επιτυχία), διότι για κάθε χρόνο που περνούσε, αντί να βελτιωθεί, χειροτέρευε εκείνο το στοιχείο που αποτελεί το εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) για την αναβάθμιση κάθε πανεπιστημίου όπου Γης, που είναι η αναβάθμιση των καθηγητών του.

7 Επομένως, το υπαριθμόν ένα πρόβλημα των ΑΕΙ μας είναι οι καθηγητές. Αρα, η πολυπόθητη αναβάθμιση των ΑΕΙ μπορεί να γίνει μόνο(!) με την αναβάθμιση των καθηγητών. Αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό και δεν γίνει πράξη, τότε κάθε νέα προσπάθεια για μια καλύτερη Παιδεία θα πέσει στο κενό, όπως έπεσαν στο κενό όλες οι προηγούμενες προσπάθειες από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Γι΄ αυτό πρέπει, επιτέλους, να κάνουμε κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση για να διορθώσουμε τα πράγματα. Και αυτό που οπωσδήποτε πρέπει να κάνουμε είναι να βρούμε έναν ή περισσότερους αποτελεσματικούς τρόπους που θα «αναγκάσουν» τους καθηγητές να αναβαθμιστούν. Ενας τέτοιος αποτελεσματικός τρόπος είναι να ασκήσουμε «πίεση» στους καθηγητές κάνοντας αυστηρό κοινωνικό έλεγχο στο εκπαιδευτικό, επιστημονικό και διοικητικό τους έργο, ιδιαίτερα μέσα από τα ΜΜΕ (κάτι που έχει παραμεληθεί, προπαντός από την τηλεόραση). Αλλος δρόμος για την αναβάθμιση της Παιδείας μας, από το να αναβαθμίσουμε πρώτα και πάνω απ΄ όλα τους ίδιους τους καθηγητές της, δυστυχώς δεν υπάρχει. Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Ο κ. Παρασκευάς Παρασκευόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ.

Καθηγητές Πανεπιστημίου....λέμε τώρα!!!

Αθάνατο Ελληνικό Πανεπιστήμιο!!!

Πέιτε μου οτι είχατε τις καλύτερες των εντυπώσεων απο τους καθηγητές σας! Πείτε μου, οτι ήταν οι πιο προσιτοί και χαμηλών τόνων άνθρωποι! Πείτε μου για την μετριφροσύνη και την ταπεινότητα τους!
Γιατί αν μου πείτε κάτι τέτοιο, μαλλον δε άλλη χωρα ζείτε!

Στην Ελλάδα ο καθηγητής Πανεπιστημιου ειναι αυθεντία, είναι υπερόπτης, ματαιόδοξος, δεν έχει χρόνο για τους φοιτητές, μιλάει στον ενικό λές και γνωριζόμαστε απο εχθές, δεν δέχεται καμία αμφισβήτηση, ουτε κανεναν διάλογο, γιατί μόνο αυτός έχει δίκιο.
Και αυτή είναι η εμπειρία μου απο το μεταπτυχιακό μου, που με τους καθηγητές υποτίθεται έχεις άλλη σχέση. Δεν εισαι 18 χρονων να μην ξέρεις τί θες ή να σπουδάζεις για πλάκα.
Στο επίπεδο του μεταπτυχιακού είσαι πλέον ερευνητής και προσπαθείς να προάγεις την έρευνα.
Σε όλο ομως αυτό τον αγώνα θες τη βοηθεια και τη στήριξη των "δασκάλων" των πανεπιστημιακών με τις χιλιάδες δημοσιεύσεις και παρουσιασεις σε συνέδρια που έχουν τη γνώση να σε καθοδηγήσουν..
και μόνο αυτό δεν κάνουν!!

Η συνήθης εικονα στην Ελλάδα..

1. Να τρέχεις απο πίσω τους για να τους μιλήσεις και όλο να μην έχουν χρόνο.
2. Να τους στέλνεις email και να μην σου απαντάνε ποτέ, ή πάρα πολύ αργότερα και εσύ να περιμένεις, να περιμένεις.
3. Να πρέπει να τους παίρνεις με το μαλακό γιατί αν τους τσαντίσεις θα σε τυρρανούν μια ζωή!
4.Να τους μιλάς στον πληθυντικό και φυσικά αυτοί όχι γιατί είπαμε είναι "αυθεντίες"
5.Να κηνυγάνε μόνο τα συνέδρια και τις δημοσιεύσεις για να κάνουν πιο μεγάλο το βιογραφικό τους παρόλο που οι περισσότερες εργασίες ειναι σε low impact factor περιοδικά και κυρίως της Ελλάδας.
6. Που παίρνεις το μεταπτυχιακό με χίλια ζόρια και τρξίματα και οφείλεις να πείς και ευχαριστώ απο πάνω για τη "στηριξη", "κατανόηση", "βοηθεια" που σου πρόσφεραν..

αχ...Ελληνικό Πανεπιστήμιο....

Και το μόνο όμορφο που αξιέπαινο που εχω να θυμάμαι και θα σας το πω, ειναι το 2003 στη Γλασκώβη της Σκωτίας, στο Πανεπιστήμιο του Strathclyde, γνωρισα εναν απο τους σημαντικοτερους καθηγητές στο τμήμα του Bio-engineering, με πλούσιο βιογραφικό και ένας απο τους βασικούς κρίτες στα καλύτερα και υψηλού impact factor περιοδικων στον κόσμο.
Ο άνθρωπος αυτός, μόλις με είδε, σηκώθηκε απο την καρέκλα του και μου είπε.

"Γεια σας, τί κανετε;;" "καλώς ήλθατε"

Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος δάσκαλος πώς να μην σε κάνει καλύτερο άνθρωπο με την ταπεινότητα που τον διακρίνει;;

τα σχόλια δικά σας......

Ετοιμασίες γάμου- μια νέα αρχή.

Χάθηκα απο το μπλογκάκι μου και μου ελειψε πολύ!! θέλω σιγά σιγά να επανέλθω και να γράφω τα νέα μου. Ξεκινησαμε τις ετοιμασίες του γάμου και το τρέξιμο ειναι απίστευτο! σε συνδυασμό με αρκετά διαβάσματα, εργασία και αλλες πολλές υποχρεώσεις ο χρόνος ειναι περιορισμένος! Αυτή η περίοδος ειναι η καλύτερη της ζωής μου. Ολα πάνε καλά και νιωθω οτι ζώ σε ένα ονειρο. Με πολλά ασχημα και θλιβερά γεγονότα στη ζωή μου τα τελευταια 3 χρόνια είναι δυσκολο να πιστεψω οτι άλλαξε ο τρόχος! Φοβαμαι πολύ για το μέλλον και πολλές φορές κανω ασχημες σκέψεις. Χαιρομαι όμως που έχω τόσους καλούς φίλους και ιντερνετικά και προσωπικά που με εμψυχώνουν και μου δίνουν δύναμη!
Ετσι προσεύχομαι να έρθει εκείνη η στιγμή το καλοκαιρι και να πάνε όλα καλα!!
Προς το παρόν κλεισαμε εκκλησια και ξενοδοχείο και 1η Μαρτιου ειναι η προβα νυφικού! να δούμε!!
Και στα δικά σας!!

El Greco, πώς σας φάνηκε??

Από την ενετοκρατούμενη Κρήτη του 1566 μ.Χ., στη Βενετία κι από κει στο Τολέδο, όπου και θα καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους όλων των εποχών. Η ζωή και η σύγκρουση με την ...πυρομανή καθολική εκκλησία του Κρήτα Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (Nick Ashdon), γνωστότερου ως El Greco, ζωντανεύει μέσα από την πλέον φιλόδοξη ελληνική (εν μέρει) παραγωγή που επιχειρήθηκε ποτέ. Ένα δίχως άλλο μεγαλόπνοο σχέδιο που εκπονούσε ο Γιάννης Σμαραγδής για χρόνια, 'τρέχει' σε σενάριο του ιδίου με πάτημα στη μυθιστορηματικής αφήγησης βιογραφία του El Greco δια χειρός Δημήτρη Σιατόπουλου. Στοίχημα, το οποίο αποσκοπεί ασφαλώς σε μία εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου κι ο οποίος 'σπεύδει' υπεριφάνως να προσεταιριστεί. Εδώ όμως θα ταίριαζε γάντι μία παράφραση του 'πρόσεχε τι εύχεσαι', κάτι σαν 'πρόσεχε τι αγκαλιάζεις'.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί στους παραγωγούς και συντελεστές του «El Greco» την αναγνώριση μίας προσπάθειας, με πρώτο το σκηνοθέτη, καθώς και το μεράκι με το οποίο αγκάλιασαν τη φιλόδοξη αυτή κινηματογραφική συμπαραγωγή ελληνικού ενδιαφέροντος. Υπάρχουν άλλωστε θετικά συστατικά στο όλο project. Τα κοστούμια και η απεικόνιση της εποχής είναι προσεγμένα, δίνοντας την πρώτη λαβή για ένα ταξίδι στο χρόνο. Μία πορεία που προσπαθεί να εμπερικλείσει ένα προσωπικό δράμα, σαφέστατα γενναιόδωρο προς το ζωγράφο, αλλά και μία συνολική απόδοση της μάχης φωτός-σκοταδιού, κοινώς του επιστημονικού και καλλιτεχνικού αναγεννησιακού κόσμου απέναντι στο σκοταδισμό και φονική λύσσα της εκκλησίας. Ένα ακόμα προσόν που θα συγκινήσει το κοινό είναι αυτή η διάχυτη πολυπολιτισμικότητα που διαπνέει το «El Greco», γεγονός ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα.

Πέραν αυτών όμως το σκοτάδι επικρατεί κατά κράτος και φυσικά δεν αναφέρομαι στην έκβαση της ιστορίας που διηγείται ο Σμαραγδής. Κατά πρώτον, το σενάριο της ταινίας είναι ρηχό, έντονα ηθικοπλαστικό, υπονομεύοντας σχεδόν κάθε πιθανή υποκριτική επίδοση αξιώσεων, αν εξαιρέσουμε τον ιεροεξεταστή Nino de Guevara (Juan Diego Botto) που εκμεταλλεύεται επαρκώς την υποδόρια ομοφυλοφιλική φύση του χαρακτήρα του στην κόντρα με τον El Greco. Αυτό το κεκαλυμμένο γνώρισμα που αποδίδεται στον ιεροεξεταστή λειτουργεί ως μία ενδιαφέρουσα υπόθεση για την υπονοούμενη αφανή ερωτική φύση της εκκλησίας που η άρνηση της προσφέρει ανθρώπους στην πυρά.

Όμως κι αυτές καθαυτές οι ερμηνείες κυμαίνονται από τραγικές (βλέπε Δήμητρα Ματσούκα που εκτίθεται από τα αμάζευτα χαμόγελα και τα δύστυχα εκφερόμενα αγγλικά) ως ελαφρώς συμπαθητικές (Nick Ashdon). Πέραν αυτού, πρέπει να είναι εντελώς αφασικός ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεται η εκφερόμενη γλώσσα σε κάθε σκηνή, μιας και λαμβάνουν χώρα περιστατικά όπως οι 'Έλληνες' El Greco και Νικολός (Λάκης Λαζόπουλος) να μιλούν ελληνικά σε κρητικό έδαφος και αγγλικά όταν τοποθετούνται αλλού. Μία λύση θα ήταν να χρησιμοποιηθεί μία και μόνο γλώσσα.

Αλλά ακόμα και το κλείσιμο της ταινίας συνεχίζει να βρίσκεται χαμένο στην ελαφρότητα των σεναριακών λύσεων, όπως επιβεβαιώνει η έκβαση της δίκης του Greco όταν εκείνη καθορίζεται από τον πύρινο λόγο του που προκαλεί ένα όραμα συνείδησης στον ιεροεξεταστή Guevara. Ενδεικτικό της γενικότερης απουσίας ταυτότητας του «El Greco» είναι η παράδοξα καλογυαλισμένη και φανταχτερή φωτογραφία που προσπαθεί να ακυρώσει την οπτική αναπαράσταση της εποχής. Θυμίζω πως μιλάμε για μία ταινία εποχής κι όχι για τον «Alfie». Εν κατακλείδι, αν δε σταθούμε απλά στην προσπάθεια και την συναισθηματική οικειοποίηση της ταινίας λόγω καταγωγής της, βλέπουμε πως το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει ακόμα κι αυτό το προβληματικό «Goya's Ghosts» να δείχνει ταινία αξιώσεων.

Υ.Γ.1. Το ελληνικό σινεμά καταστρέφεται χάρη στα 'φιλικά χάδια' και την έλλειψη ουσιαστικών απαιτήσεων. Παραδείγματα, η συνεπέστατη απουσία σεναρίων της προκοπής και η όλο και συχνότερη οικειοποίηση του δόγματος πως τα λεφτά κάνουν τις μεγάλες ταινίες. Αυτά που κοροϊδεύουμε στις 'αμερικανιές' δυστυχώς τα λουζόμαστε.

Υ.Γ.2. Για τη συμμετοχή του αείμνηστου Σωτήρη Μουστάκα αρκεί το εξής: κάποτε ο ίδιος ο John Kassavetes, εκτιμώντας το ταλέντο του από την εμφάνισή του στο 'Ζορμπά', απέστειλε αεροπορικά εισιτήρια στο ζεύγος Μουστάκα ώστε να μεταναστεύσει στην Αμερική. Δεν πήγε ποτέ...

λινκ
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=4978

House episode featuring surgery on a preborn baby

Πόσο ταραχτηκε ακομη και ο χειρουργός απο αυτό που έγινε..φάνηκε στο βλέμμα του..εγώ να δείτε τί έπαθα μόλις το ειδα..:((((

μπορειτε να δείτε και τα σχόλια εδώ

http://www.jillstanek.com/archives/2007/04/house_iii.html#comments

Απώλεια εγκυμοσύνης, πώς θα έπρεπε ναναι η συμπεριφορά μας..

Όταν μπηκαμε στο νοσοκομείο για τη διακοπή κύησης δεν ειχα καμια ενημερωση από κανέναν..υπήρχε ένας φόβος για το τί θα συμβεί.. Τωρα, 2.5 χρόνια μετά σκέπτομαι οτι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω. Τότε, στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να βρώ βοηθεια, βρηκα τα sites που έχω βάλει εδώ στο blog μου. Έτσι μιλησα με κόσμο απο την άλλη άκρη της γής για να βρώ κάποια βοήθεια για τη διαδικασία που θα ακολουθούσε. Βοήθεια ουσιαστική που δεν προκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζώ. Ενα μεγάλο κομμάτι λοιπόν είναι η διαδικασία αυτή καθαυτή. η απώλεια, είτε είναι διακοπή, είτε είναι αποβολή σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Εγώ ήμουν 5 μηνών και έγινε πρόκληση τοκετού με ωδινες, επισκληρίδιο χωρίς όμως την ευτυχή κατάληξη που όλοι μας κάποτε ονειρευτήκαμε..
Ένα 2ο τεράστιο θέμα λοιπόν είναι το ΜΕΤΑ.. αχ αυτό το μετά, πόσο με πόνεσε στη χώρα αυτή.. ένα ανάλγητο κράτος που δεν υπάρχουν καν ατυποι κανόνες συμπεριφοράς για τέτοιες περιπτώσεις.. Πώς πρέπει να σου μιλήσουν, τί πρέπει να πούν, τί γινεται μετά με το μωρό που φεύγει...άραγε υπάρχουν νόμοι που να καθοδηγούν τον κόσμο? Υπαρχουν διαδικασίες για το μετά?? Στον Καναδά όταν πεθαίνει ενα μωράκι, είτε τελειόμηνο είτε όχι, υπάρχουν φιλανθρωπικές ομάδες τα λεγόμενα charities groups που φτιαχνουν στους γονείς ένα καλαθάκι με καρτες και ευχές απο το προσωπικό του νοσοκομείου, πλεκτά αντικείμενα για το μωρό που έφυγε, μια πραξη για τα Ελληνικά δεδομένα "υπερβολική" αλλά τόσο ανθρωπινη και ζεστη...
Μήπως αυτό είναι το άλλο άκρο? μου είπαν κάποιοι φίλοι.. μήπως έτσι που κάνουν στο εξωτερικό δίνουν μεγαλύτερη βαρυτητα στο γεγονός?
Δεν ξέρω πού είναι η χρυσή τομή..
Εγώ αυτό που ένιωσα είναι οτι επειδή δεν ήταν αυτό το μωρό 9 μηνών δεν ήταν κάποιο γεγονός σοβαρό.. κάποιοι μουχαν πεί "έκανες έκτρωση λοιπον?" και φυσικά δεν απάντησα.
Γιαυτό το μέτρο λοιπόν αναρωτιέμαι μέχρι πού πρέπει να φτάνει κανείς και ειδικά το κράτος και οι νόμοι πανω στα θεματα απώλειας εγκυμοσύνης. Kαι αν όχι οι νόμοι οι τοπικοί φορείς και οι διοικήσεις των νοσοκομείων ωστε αυτές οι διαδικασίες να γίνουν λιγότερο ανώδυνες με την συμπαράσταση και την αγάπη του κόσμου.

Για τη Δ...

Για τη Δ.... που σήμερα μου χαμογέλασε. :-)))))))))))))))

Είναι δύσκολο να ανεβάσεις ψυχολογικά έναν ασθενή ειδικά στην εντατική. Οταν είναι ξύπνιος και δεν μπορεί να κουνηθεί που είναι γεμάτος καλώδια. Άντε να βρεις τρόπο να τον κάνεις να γελάσει και να δεί κάπως θετικά τα πράγματα!!
Οι γυναικες το πιστευω ακράδαντα τους αρέσει ο καλλωπισμός! Και η Δ. μετά απο 35 μέρες στη ΜΕΘ ήθελε αποτρίχωση! Δυστυχώς τα νοσοκομεία δεν διαθετουν αισθητικό ή κομμωτή! Είναι δυνατόν να ξυπνάει ασθενής μετά απο 35 μέρες άλουστος και βρώμικος? Γνωριζουμε πώς ένα μπανακι μας φτιάχνει την ψυχολογία..έστω για λίγο!!
Αγόρασα λοιπόν ένα καλό ξυραφάκι για κοριτσάκια,αφρό και χθές ξυρίσαμε τα ποδαράκια της Δ... Βαλαμε και κρεμούλα μετά ενυδατική και μοσχομυριστή και νομίζω οτι το κατα-ευχαριστήθηκε αφού ήταν η 1η φορά που μου χαμογέλασε!! Βέβαια όλοι με ρωτούσαν "ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ?????? της ξυρίζεις τα πόδια?? " Και ω ναι!! τους απάντησα "Κανονίστε αν πάθω κανά τροχαίο και μπώ στη ΜΕΘ να με αφήσετε με τις τρίχες!!" Μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές σκέπτομαι αν πάθω κάτι και με πάνε στα επείγοντα να είμαι εντάξει και καθαρή?? πόσες φορές έχει συμβεί να περπατώ και να σκεπτώ, αν πάθω κατι τώρα και με πάνε στο νοσοκομείο έχω τρύπια κάλτσα!! χαχα τί σου κάνει η ΜΕΘ....ο εγκλεισμός..το κλειστό τμήμα... δοξα το θεώ, όλοι όσοι δουλευουμε σε εντατική έχουμε ίδιες σκέψεις και φοβίες..
Αυτά με τη Δ..που λέτε, μου έσκασε ένα χαμόγελο άλλο πράγμα! τί ικανοποίηση μπορείς να παρεις από απλές καθημερινές πράξεις!!
Γιαυτό μια συμβουλή, σε αγαπημένα σας πρόσωπα, όταν νοσηλεύονται, πάντα να τους χαιδεύετε και να δείχνετε αγάπη και κατανόηση. Ο ασθενής έχει άσχημη ψυχολογία, θέλει πολύ στήριξη, φροντίδα και θετική σκέψη.
Να τους χαιδεύετε λοιπόν και να τους μιλάτε. Εγώ αυτό κάνω.